Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne!

Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne! – główne zdjęcie

Wenecja-Euganejska, z włoskiego – Veneto, to region położony w północno-wschodniej części kraju. Od północy graniczy z Austrią, od wschodu z obszarem Friuli-Wenecja Julijska, od południa z Emilią Romanią, a od zachodu z Trydentem-Górną Adygą i Lombardią. Pod względem wielkości, liczącej 18 500 km2, stanowi ósmy region Włoch. Subkontynentalny klimat oraz dostęp zarówno do morza jak i gór sprawiają, że turyści mogą odwiedzać go swobodnie przez cały rok - w celu plażowania lub jazdy na nartach.

Najważniejsze miejsca

Bez wątpienia, najpopularniejszym miejscem w regionie jest Wenecja, miasto kanałów, w całości oparte na transporcie wodnym, w tym słynnymi tramwajami vaporetto i pieszym. Ten ważny ośrodek turystyczny kusi przyjezdnych głównie za sprawą znanego na całym świecie karnawału weneckiego i charakterystycznych dla niego masek. Na miejscu czekają też liczne zabytki, w tym Bazylika i Plac św. Marka, most Rialto i Wieża Zegarowa. Ukoronowaniem pobytu może być rejs gondolą po kanale Grande. Kolejnym przystankiem w trakcie podróży po Wenecji-Euganejskiej może być Padwa – jedno z najstarszych włoskich miast, w którym zobaczyć warto jeden z największych kościołów na świecie, Bazylikę św. Antoniego i największy w Europie plac – Prato della Valle. W czasie wizyty w mieście warto dotrzeć też do Pałacu del Bo i Uniwersyteckiego Ogrodu Botanicznego. Plan wyjazdu warto wzbogacić o zwiedzanie Werony, rozsławionej przez Szekspira dziełem „Romeo i Julia”. Tłumy turystów mają w niej możliwość odbycia wycieczki szlakiem nieszczęśliwych kochanków. Miłośnicy natury wypoczną z kolei nad jeziorem Garda, cieszącym się tytułem najczystszego akwenu w kraju. Dookoła jeziora znajdują się kameralne miejscowości i liczne kurorty.

Charakterystyczne potrawy

Bliskość morza sprawia, że w kuchni regionu królują ryby i owoce morza. W wielu restauracjach podaje się mieszanki smażonych krewetek i rybek, solonego dorsza oraz zapiekaną rybę, zalaną wcześniej mlekiem i zamarynowaną w masie z cebuli, sardeli, pietruszki, parmezanu i czosnku. Głównymi przysmakami są też risotto nero, kraby i scampi – langustynki. Dalej od wybrzeża jada się koninę i dziczyznę, a z wędlin na uwagę zasługuje suszona na powietrzu szynka prosciutto del Veneto. Z regionu pochodzi też carpaccio przygotowywane z surowej wołowiny. Popularne są także suszone borowiki. Znakiem rozpoznawczym jedzenia w Wenecji-Euganejskiej jest czerwona sałata – redicchio o typowym gorzkim smaku. Co roku w Treviso odbywa się poświęcony jej festiwal. Z kolei w całym regionie organizowane są święta szparagów. Fani słodkości na pewno nie będą zawiedzenia wizytą w regionie, z którego pochodzi najsłynniejszy włoski deser – tiramisu. Do dań głównych i deserów podaje się regionalne musujące prosecco i grappę. Koniecznie przywieźcie je ze sobą z wypoczynku we Włoszech.

Campingi w Wenecji-Euganejskiej

Osoby wybierające się na kemping we Włoszech, mogą zatrzymać się tuż przy brzegu wspomnianego jeziora Garda. Położony nad nim obiekt Piana di Clodia to najlepsze miejsce w regionie, które łączy w sobie naturalne położenie, warunki sprzyjające odpoczynkowi i atrakcje, na które czekają żądni zabawy turyści. Jak podkreślają właściciele obiektu – jak w domu poczują się na nim zarówno dorośli jak i młodsi goście. W ofercie campingu znajduje się odkryty basen, klimatyzowane bungalowy z patio i siłownia. Do dyspozycji gości jest też kort tenisowy i dwie restauracje serwujące flagowe dania regionu Veneto. Na miejscu działa także wypożyczalnia rowerów. Niedaleko, bo jedyne 3 km, jest stąd do interesującej miejscowości, Lazise, którą będziecie mogli odwiedzić przy okazji pobytu.

Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne! – zdjęcie 1
Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne! – zdjęcie 2
Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne! – zdjęcie 3
Wenecja-Euganejska – podróże… kulinarne! – zdjęcie 4
Ania Halagarda
Ania Halagarda

Lubię bliższe i dalsze podróże - z analogowym aparatem i dużym apetytem, bo zawsze w trakcie wyjazdu chętnie poznaję lokalną kuchnię. Moim ulubionym regionem w Europie są Bałkany, a w szczególności Czarnogóra, Albania oraz Bośnia z Hercegowiną, które odwiedziłam kilkakrotnie. Marzę o powrocie na piękną i nieprzewidywalną Islandię. Obecnie przebywam w Azji południowo-wschodniej. 

Czytaj także

Na samym końcu obcasa – zdjęcie 1
Ciekawe miejsca
Na samym końcu obcasa
Region Apulii, tworzący „obcas” Włoch, to obszar, który turystycznie wciąż i wciąż rozkwita. Prawie 800 km pięknego wybrzeża, poszarpanego klifami i obsianego piaszczystymi plażami Morza Jońskiego oraz Adriatyku co roku odwiedza coraz więcej turystów. To doskonałe miejsce na urlop, zarówno dla osób kochających samotne wycieczki pośród dzikiej przyrody, jak i tych, dla których wakacje to czas rodzinnego wypoczynku nad brzegiem ciepłego morza. Głównym miastem i stolicą Apulii jest Bari. W starożytności ośrodek był ważnym portem morskim, a dziś to centrum przemysłowe, kulturalne oraz handlowe tej części kraju. Dzięki temu, że turyści planujący wakacje we Włoszech coraz chętniej odwiedzają tereny południowe, regiony leżące wzdłuż stopy i przy obcasie słynnego kozaka przeżywają prężny rozwój. Poza Bari godne polecenia jest także Brindisi i Lecce. Pierwsza miejscowość to pełne życia miasto portowe. Przy zwiedzaniu Brindisi warto pamiętać o zajrzeniu do którejś z restauracji w starej części miasta i poznaniu m.in. „pettuli” (smażonego ciasta faszerowanego warzywami lub owocami morza) czy „cozze racanate” (fasoli z małżami). Z kolei Lecce to mekka kochających barok, ale zabytkowe budowle sakralne i świeckie zachwycą nie tylko miłośników architektury. Duże ośrodki regionu są piękne i oczywiście godne polecenia, ale główny urok Apulii jest zawarty w małych miejscowościach. Kameralne nadmorskie osady, jak i wioseczki leżące w środku lądu skradły serce niejednego turysty. Nic dziwnego – przyjezdni znajdują tu spokój, życzliwość mieszkańców kultywujących najlepsze tradycje oraz pyszne regionalne dania oparte na dawnych recepturach. Przywiązanie do tradycji widać wyraźnie choćby po sposobie organizacji wydarzeń kulturalnych, festynów czy intensywności obchodzenia świąt.