Budapeszt, nazywany małym Paryżem Europy środkowo-wschodniej, przez wielu turystów jest uważany za jedno z najpiękniejszych miast naszego kontynentu. Monumentalne budowle, mosty, wiszące na wodzie niczym piękne, nowoczesne pajęczyny, a także rozchodzące się promieniście aleje, doskonale widoczne z  najbardziej reprezentacyjnego miejsca Budapesztu, Zamkowego Wzgórza – trzeba przyznać, że architektura miasta jest przemyślana, majestatyczna i niejednokrotnie stanowi prawdziwe dzieło sztuki. Jeżeli na zwiedzanie Budapesztu mamy jedynie weekend, musi być to weekend bardzo intensywny. Do zobaczenia jest naprawdę wiele. Na początek warto zaznaczyć, że większość tras turystycznych w Budapeszcie wiedzie wzdłuż Dunaju – najpiękniejsze i najważniejsze zabytki stoją na obu jego brzegach, a samą Budę z Pesztem łączy siedem mostów drogowych. Zbudowano je w różnych stylach, dzięki czemu całościowo tworzą wspaniałą panoramę, którą najlepiej widać z Góry Gellerta. Pierwszym mostem, który połączył części miasta, był Most Łańcuchowy, powstały z inicjatywy polityka Istvána Széchenyi’go. Obu jego końców pilnują piękne, kamienne lwy.

Błogi weekend w Budapeszcie

Kto nie słyszał o torreadorach i o korridzie? Dziś Hiszpania styka się z wielkim problemem, zamykane są aule do korridy, odzywają się obrońcy zwierząt. A korrida to bardzo ważny aspekt w tradycji hiszpańskiej, co prawda należałoby zmienić sposób walki, by byki nie cierpiały tak bardzo. Nie da się w tym przypadku zrobić, by i wilk był syty, i owca cała. Teraz część występów została po prostu przeniesiona na południe Francji. Torreadorzy kojarzą się z macho, z typowymi Hiszpanami – męskimi, odważnymi, walecznymi. Po korridzie, w kolejce ustawia się flamenco, następnie o swoje dopomina się Don Quijote, wykreowany przez Cervantesa, znany u nas jako Don Kichot, ze swoim Sancho i wiatrakami w Kastylii. Kastylia, zapewne, jest bardzo malownicza, wspomina o tym w Hiszpańskiej romance H. Popławska, pisząc „Kastylia…mocno bijące serce Hiszpanii, pod niebem tak jasnym i czystym, że gdy w nie spojrzeć, poraża lękiem nieskończoność wszechświata”. Poza tym, mówiąc „Hiszpania”, wyświetla się nam w głowie obraz homoseksualnego reżysera Almodowara oraz byłego premiera, Zapatero. To tyle… Czy jest coś więcej odnośnie Hiszpanii, ogarniętej ostatnimi czasy kryzysem ekonomicznym? Oczywiście !!!.

Viva Espania!

Barcelona to stolica hiszpańskiej prowincji, Katalonii. Jest kolorowa, gwarna i tętni życiem – co ma również swoje wady, ponieważ w sezonie jest zwyczajnie tłoczna. I to niemiłosiernie. Miłośnicy Barcelony twierdzą, że jej popularność wzrosła jeszcze bardziej po nakręconym przez Woody’go Allena filmie „Vicky, Cristina, Barcelona”, którego akcja dzieje się w tym pięknym mieście. Każdy zapalony fan twórczości Allena musiał tu przyjechać i na własne oczy zobaczyć miejsca, po których przechadzali się bohaterowie filmu.

Barcelona - miasto zmysłów i artystów 

Ten, kto podczas zwiedzania Francji zawędrował do Tuluzy, na pewno wie, czemu nazywa się ją różowym miastem. Położony nad Garonną, w południowo-zachodniej części Francji, drugi po Paryżu ośrodek akademicki jest pełen ciemnoróżowych budynków. Prócz koloru cegieł i liczby studentów Tuluza znana jest jeszcze z kilku innych rzeczy. Należą do nich, między innymi, Bazylika św. Saturnina i kościół Jakobinów.

Tuluza - miastio fiołków

Irlandia jest krajem, gdzie równie często co Irlandczyka można spotkać Polaka. Zatem nawet nie znając języka, da się porozumieć. Mimo, że to klimat umiarkowany, tak naprawdę irlandzka pogoda jest zmienna i kapryśna – najlepiej nosić ze sobą parasol. Ale nie tylko aura potrafi zaskoczyć. Przykładowo, kto wie, że przed świętami daje się prezenty listonoszom? I że święto Halloween pochodzi właśnie stąd, a nie z Ameryki? Albo czym tłumaczyć niepewność sprzedawców, widzących z ręku turysty banknot o nominale wyższym niż 100 euro?.

Trójlistna koniczyna z Zielonej Wyspy 

To będzie opowieść o Paryżu innym niż ten znany większości z nas. Nie będzie tu opisów romantycznych kolacji przy stoliku z widokiem na Wieżę Eiffla ani zachwytów Polami Elizejskimi. Ani zdjęć na tle Łuku Triumfalnego. Do Luwru też nie zajrzymy i nie zatrzymamy się przed katedrą Notre Dame, żeby poszukać słynnego garbuska. Za to przyjrzymy się innym, równie ciekawym miejscom. Paryż zna każdy, nawet jeśli nigdy w nim nie był. Piękne scenerie miasta miłości widzieliśmy w tylu filmach, że wydaje się, iż po przyjeździe będzie można czuć się swobodnie. A jednocześnie przed wycieczką turyści czują wielkie podekscytowanie wizytą w tym wyjątkowym miejscu. Powstała nawet specjalna nazwa – syndrom paryski. Część naukowców uważa, że to bolesne zdumienie, że nie jest tak pięknie jak na ekranie i dotyka ono głównie japońskich turystów, rozczarowanych zastaną rzeczywistością. Chyba lepiej jednak przychylić się do pierwszej opinii – że ów syndrom to fascynacja i radosne napięcie przed przyjazdem, mogące objawiać się nawet przyspieszeniem pracy serca.

Paryż inny niż w filmach

Kraków to miasto, którego de facto nie da się zwiedzić jedynie w weekend. Jednakże dzisiejszy tryb życia nie pozwala często na dłuższe zatrzymywanie się w jednym miejscu. Miasto o ponad tysiącletniej historii, wielu kościołów, kamienic, placów, teatrów i parków daje nam wielkie pole do manewru, jeśli chodzi o wybór tras turystycznych. Zakładamy, że typowy turysta przyjeżdża do Krakowa w piątek wieczorem. Po transferze z lotniska bądź przyjeździe samochodem i zakwaterowaniu ważne jest zaznajomienie się z klimatem miasta. Wtedy nie można już wejść do większości muzeów, dlatego warto wybrać się na spacer wewnątrz Plant. Początek trasy to zazwyczaj okolice Barbakanu, który ochraniał miasto od północy. Jest to średniowieczna budowla, która została zbudowana pod koniec XV wieku. Dawniej był on połączony z Bramą Floriańską. Obok tej bramy możemy zobaczyć jeszcze baszty: od wschodu Pasamoników a od zachodu Cieśli i Stolarzy. Oprócz tego zachował się arsenał miejski. Z zachowaniem tego fragmentu murów miejskich wiąże się ciekawa anegdota. W I połowie XIX wieku w Krakowie burzono mury i kościoły by zrobić więcej miejsca w mieście. Znany krakowski architekt Feliks Radwański podniósł problem, że Brama Floriańska musi zostać, ponieważ niegrzecznym byłoby pozwolić na to żeby północne wiatry podwiewały paniom krakowskim suknie. I tak brama została do dziś.

Kraków w weekend

Zima zapasem i wielu zwolenników białego szaleństwa już planuje zimowe wypady w góry. Zaczynają się poszukiwania kwater, sprawdzanie warunków narciarskich, cen karnetów i najbardziej odpowiadającego regionu narciarskiego. Jak już zdecydujemy się na najbardziej odpowiadające nam miejsce to decydujemy się na wyjazd i … i klapa, przyjeżdżamy na miejsce, brak śniegu, w dodatku kwatery nie takie jak na zdjęciach, no ale co zrobić przecież nie wrócimy skoro pobyt za cały tydzień został już opłacony a na zwrot kasy nie ma co liczyć. Takie sytuacje się zdarzają, ale najczęstszym powodem rozczarowania jest nie tyle jakość hotelu czy kwatery ale po prostu wybryk natury pod tytułem „śniegu ni ma i nie będzie”. Jadąc na taki wyjazd jesteśmy zmuszeni codziennie dojeżdżać do innego resortu, żeby sobie pojeździć na nartach albo zrezygnować z opłaconego już hotelu czy apartamentu i wynająć jeszcze jeden w innym miejscu albo zdecydować się na piesze wycieczki po centrum miasteczka.

Zobacz wszystkie kampery

Ciekawe miejsca

Błogi weekend w Budapeszcie