Na hasło „miasto słynnej syrenki” większość pewnie pomyśli o Warszawie, a pół-kobieta pół-ryba to także symbol Kopenhagi. I będzie to opowieść właśnie o niej, o mieście browaru Carlsberg, stolicy kraju ceniącego ciepło domowego ogniska, co symbolizują świeczki, palone podczas każdego posiłku. Stolicy kraju, w którym mówi się językiem nazywanym przez pozostałych Skandynawów „chorobą gardła”. Kopenhaga leży na dwóch wyspach, Zelandii i Amager, nad cieśniną Sund. Najlepszy na wycieczkę jest okres od maja do września, wtedy można liczyć na dobrą pogodę, poza tym to czas wielu imprez kulturalnych. Życie nocne miasta to w dużej mierze muzyka na żywo. W wielu pubach można posłuchać muzyki klubowej lub dyskotekowej.

Mała syrenka z Kopenhagi

Szwajcaria to leżący w środkowej Europie kraj znany z kilku rzeczy, które urosły dziś do rangi symboli – a za każdym razem to symbole świetnej jakości, marki i prestiżu. Któż bowiem nie słyszał o szwajcarskich zegarkach czy bankach?  Jest jeszcze jedna rzecz, która przyniosła sławę państwu prawie w całości leżącemu w wysokich górach. To solidne, czyste i sunące wśród szczytów kolejki. To właśnie w tym kraju kolej dociera do najwyżej położonych miejsc. Najwyższa stacja kolejowa w Europie to szwajcarska Jungfraujoch, lider na „The top of Europe”. Znajduje się na wysokości 3454 m n.p.m., w skalnym tunelu w regionie Jungfrau, leżącym na południe od Interlaken.

Szwajcarskie kolejki

W 1887 roku Antonio Cederna, prezes mediolańskiej sekcji włoskiego klubu alpejskiego, powiedział: „Jeżeli Livigno miałoby przejezdną drogę łączącą je z Bormio i Poschiavo, stałoby się drugim Davos”. To były prorocze słowa, jednak trzeba było czekać prawie sto lat na wybudowanie tunelu Munt la Schera, łączącego Livigno ze Szwajcarią. Od samego początku obowiązuje w nim ruch jednokierunkowy (wahadłowy), a płacić za przejazd można tylko gotówką i wyłącznie w euro lub frankach szwajcarskich. Po otwarciu tunelu miasteczko zmieniło się nie do poznania – przede wszystkim pokochali je miłośnicy sportów zimowych. Do tego stopnia, że otrzymało nawet w różnienie „SnowTrex Award 2012”.Nic dziwnego,pokrywa śnieżna utrzymuje się tu nawet przez 7 miesięcy, a kurort nazywany &nbsp;jest Tybetem Europy bądź Włoskim Tybetem, ponieważ to miejsce o największym nasłonecznieniu w całych Alpach. Z tego powodu wyjątkowo lubią go turyści, dla których ważna jest gwarancja ładnej pogody.

Piccolo Tibet – Livigno

Wyobraźmy sobie zaśnieżone miasteczko wśród górskich szczytów kompletnie bez samochodów – to właśnie Avoriaz, jedyna ekologiczna stacja narciarska we Francji. Panuje tu całkowity zakaz ruchu samochodowego, a po ulicach jeżdżą narciarze i ciągnięte przez konie powozy i sanie. System miejskich wyciągów umożliwia dotarcie na nartach w każde miejsce, właściwie już od wyjścia z hotelu. Co jeszcze robi szczególne wrażenie na turystach? Przepaść, nad którą stoi część rezydencji i niesamowita futurystyczna architektura budynków, przypominających nieco wielopiętrowe ule. W latach 80-tych zaprojektował je architekt o nazwisku Avoriaz, któremu miasteczko zawdzięcza też swoją nazwę. Wtedy właśnie powstały Bramy Słońca, czyli Les Portes du Soleil, łączące szwajcarskie Morgins  i Chamery oraz francuskie La  Chapelle, Morzine i Chata.

Najwyższa stacja Bram Słońca – Avoriaz

Wszyscy wiemy, jak rozpoczyna się większość bajek. Gdyby jednak zapytać, gdzie właściwie leży baśniowo brzmiący Siedmiogród, niejeden człowiek miałby problem z odpowiedzią. A tymczasem nie jest taka trudna – Siedmiogród to inna nazwa Transylwanii. Brzmi równie mitycznie, aczkolwiek określa zupełnie realne miejsce. Konkretnie rejon w centralnej Rumunii. Do tego egzotycznego kraju można dojechać pociągiem przez Węgry bądź Ukrainę, ale najlepiej wybrać się tam samochodem. Taka podróż jest bezpieczna, a poza tym ułatwia poruszanie się po małych wioseczkach, w których jest mnóstwo wartych zobaczenia zabytków.

Bajka o siedmiogrodzie

Budapeszt, nazywany małym Paryżem Europy środkowo-wschodniej, przez wielu turystów jest uważany za jedno z najpiękniejszych miast naszego kontynentu. Monumentalne budowle, mosty, wiszące na wodzie niczym piękne, nowoczesne pajęczyny, a także rozchodzące się promieniście aleje, doskonale widoczne z  najbardziej reprezentacyjnego miejsca Budapesztu, Zamkowego Wzgórza – trzeba przyznać, że architektura miasta jest przemyślana, majestatyczna i niejednokrotnie stanowi prawdziwe dzieło sztuki. Jeżeli na zwiedzanie Budapesztu mamy jedynie weekend, musi być to weekend bardzo intensywny. Do zobaczenia jest naprawdę wiele. Na początek warto zaznaczyć, że większość tras turystycznych w Budapeszcie wiedzie wzdłuż Dunaju – najpiękniejsze i najważniejsze zabytki stoją na obu jego brzegach, a samą Budę z Pesztem łączy siedem mostów drogowych. Zbudowano je w różnych stylach, dzięki czemu całościowo tworzą wspaniałą panoramę, którą najlepiej widać z Góry Gellerta. Pierwszym mostem, który połączył części miasta, był Most Łańcuchowy, powstały z inicjatywy polityka Istvána Széchenyi’go. Obu jego końców pilnują piękne, kamienne lwy.

Błogi weekend w Budapeszcie

Kto nie słyszał o torreadorach i o korridzie? Dziś Hiszpania styka się z wielkim problemem, zamykane są aule do korridy, odzywają się obrońcy zwierząt. A korrida to bardzo ważny aspekt w tradycji hiszpańskiej, co prawda należałoby zmienić sposób walki, by byki nie cierpiały tak bardzo. Nie da się w tym przypadku zrobić, by i wilk był syty, i owca cała. Teraz część występów została po prostu przeniesiona na południe Francji. Torreadorzy kojarzą się z macho, z typowymi Hiszpanami – męskimi, odważnymi, walecznymi. Po korridzie, w kolejce ustawia się flamenco, następnie o swoje dopomina się Don Quijote, wykreowany przez Cervantesa, znany u nas jako Don Kichot, ze swoim Sancho i wiatrakami w Kastylii. Kastylia, zapewne, jest bardzo malownicza, wspomina o tym w Hiszpańskiej romance H. Popławska, pisząc „Kastylia…mocno bijące serce Hiszpanii, pod niebem tak jasnym i czystym, że gdy w nie spojrzeć, poraża lękiem nieskończoność wszechświata”. Poza tym, mówiąc „Hiszpania”, wyświetla się nam w głowie obraz homoseksualnego reżysera Almodowara oraz byłego premiera, Zapatero. To tyle… Czy jest coś więcej odnośnie Hiszpanii, ogarniętej ostatnimi czasy kryzysem ekonomicznym? Oczywiście !!!.

Viva Espania!

Barcelona to stolica hiszpańskiej prowincji, Katalonii. Jest kolorowa, gwarna i tętni życiem – co ma również swoje wady, ponieważ w sezonie jest zwyczajnie tłoczna. I to niemiłosiernie. Miłośnicy Barcelony twierdzą, że jej popularność wzrosła jeszcze bardziej po nakręconym przez Woody’go Allena filmie „Vicky, Cristina, Barcelona”, którego akcja dzieje się w tym pięknym mieście. Każdy zapalony fan twórczości Allena musiał tu przyjechać i na własne oczy zobaczyć miejsca, po których przechadzali się bohaterowie filmu.

Barcelona - miasto zmysłów i artystów 

Ten, kto podczas zwiedzania Francji zawędrował do Tuluzy, na pewno wie, czemu nazywa się ją różowym miastem. Położony nad Garonną, w południowo-zachodniej części Francji, drugi po Paryżu ośrodek akademicki jest pełen ciemnoróżowych budynków. Prócz koloru cegieł i liczby studentów Tuluza znana jest jeszcze z kilku innych rzeczy. Należą do nich, między innymi, Bazylika św. Saturnina i kościół Jakobinów.

Tuluza - miastio fiołków

Irlandia jest krajem, gdzie równie często co Irlandczyka można spotkać Polaka. Zatem nawet nie znając języka, da się porozumieć. Mimo, że to klimat umiarkowany, tak naprawdę irlandzka pogoda jest zmienna i kapryśna – najlepiej nosić ze sobą parasol. Ale nie tylko aura potrafi zaskoczyć. Przykładowo, kto wie, że przed świętami daje się prezenty listonoszom? I że święto Halloween pochodzi właśnie stąd, a nie z Ameryki? Albo czym tłumaczyć niepewność sprzedawców, widzących z ręku turysty banknot o nominale wyższym niż 100 euro?.

Trójlistna koniczyna z Zielonej Wyspy 

To będzie opowieść o Paryżu innym niż ten znany większości z nas. Nie będzie tu opisów romantycznych kolacji przy stoliku z widokiem na Wieżę Eiffla ani zachwytów Polami Elizejskimi. Ani zdjęć na tle Łuku Triumfalnego. Do Luwru też nie zajrzymy i nie zatrzymamy się przed katedrą Notre Dame, żeby poszukać słynnego garbuska. Za to przyjrzymy się innym, równie ciekawym miejscom. Paryż zna każdy, nawet jeśli nigdy w nim nie był. Piękne scenerie miasta miłości widzieliśmy w tylu filmach, że wydaje się, iż po przyjeździe będzie można czuć się swobodnie. A jednocześnie przed wycieczką turyści czują wielkie podekscytowanie wizytą w tym wyjątkowym miejscu. Powstała nawet specjalna nazwa – syndrom paryski. Część naukowców uważa, że to bolesne zdumienie, że nie jest tak pięknie jak na ekranie i dotyka ono głównie japońskich turystów, rozczarowanych zastaną rzeczywistością. Chyba lepiej jednak przychylić się do pierwszej opinii – że ów syndrom to fascynacja i radosne napięcie przed przyjazdem, mogące objawiać się nawet przyspieszeniem pracy serca.

Paryż inny niż w filmach

Kraków to miasto, którego de facto nie da się zwiedzić jedynie w weekend. Jednakże dzisiejszy tryb życia nie pozwala często na dłuższe zatrzymywanie się w jednym miejscu. Miasto o ponad tysiącletniej historii, wielu kościołów, kamienic, placów, teatrów i parków daje nam wielkie pole do manewru, jeśli chodzi o wybór tras turystycznych. Zakładamy, że typowy turysta przyjeżdża do Krakowa w piątek wieczorem. Po transferze z lotniska bądź przyjeździe samochodem i zakwaterowaniu ważne jest zaznajomienie się z klimatem miasta. Wtedy nie można już wejść do większości muzeów, dlatego warto wybrać się na spacer wewnątrz Plant. Początek trasy to zazwyczaj okolice Barbakanu, który ochraniał miasto od północy. Jest to średniowieczna budowla, która została zbudowana pod koniec XV wieku. Dawniej był on połączony z Bramą Floriańską. Obok tej bramy możemy zobaczyć jeszcze baszty: od wschodu Pasamoników a od zachodu Cieśli i Stolarzy. Oprócz tego zachował się arsenał miejski. Z zachowaniem tego fragmentu murów miejskich wiąże się ciekawa anegdota. W I połowie XIX wieku w Krakowie burzono mury i kościoły by zrobić więcej miejsca w mieście. Znany krakowski architekt Feliks Radwański podniósł problem, że Brama Floriańska musi zostać, ponieważ niegrzecznym byłoby pozwolić na to żeby północne wiatry podwiewały paniom krakowskim suknie. I tak brama została do dziś.

Zobacz wszystkie kampery

Ciekawe miejsca

Mała syrenka z Kopenhagi